Het eiwit Miro1 is mogelijk een nieuw aangrijpingspunt voor behandelingen van diabetes type 2. Onderzoekers zagen dat spieren in preklinische modellen weer op insuline reageerden nadat zij het eiwit hadden verwijderd. Bij mensen met diabetes type 2 bleek beweging gepaard te gaan met lagere Miro1-waarden en een betere insulinegevoeligheid. De bevindingen zijn gepubliceerd in Nature Communications en bekendgemaakt door het Pennington Biomedical Research Center, waar het onderzoek werd uitgevoerd. Of het rechtstreeks aanpakken van Miro1 ook bij mensen een veilige en effectieve behandeling oplevert, moet nog worden vastgesteld.
- In de skeletspieren van mensen met diabetes type 2 vonden onderzoekers verhoogde hoeveelheden Miro1.
- Verwijdering van het eiwit herstelde de insulinereactie in preklinische modellen.
- Bij deelnemers met obesitas en diabetes type 2 daalden de Miro1-waarden na aerobe training.
Onderzoekers volgden Miro1 van cellen tot patiënten
De studie richtte zich op insulineresistentie: het verminderd reageren van het lichaam op insuline, een centraal kenmerk van diabetes type 2. Het team onderzocht Miro1 in laboratoriumcellen, preklinische modellen en mensen met de ziekte.
Miro1 bevindt zich op het buitenmembraan van mitochondriën, de structuren in cellen die energie produceren. De onderzoekers vonden hogere hoeveelheden van het eiwit in de skeletspieren van mensen met diabetes type 2. Zij onderzochten vervolgens hoe die ophoping de reactie van spieren op insuline beïnvloedt.
In preklinische modellen verstoorde een ophoping van Miro1 de insulinereactie; na verwijdering van het eiwit keerde die reactie terug.
Volgens seniorauteur John P. Kirwan levert dat bewijs voor een directe bijdrage van Miro1 aan dit proces in de onderzochte modellen. Het herstel is daarmee nog niet aangetoond bij patiënten die een behandeling tegen het eiwit krijgen.
Beweging verlaagde Miro1 bij deelnemers met diabetes
Het onderzoek omvatte ook een gerandomiseerde, gecontroleerde studie bij mensen met obesitas en diabetes type 2. De onderzoekers vergeleken aerobe training met standaard medische zorg.
Bij deelnemers in de bewegingsgroep daalde de hoeveelheid Miro1 in de spieren. Tegelijk verbeterden hun insulinegevoeligheid en het vermogen van de spieren om energie te produceren.
Die samenhang bewijst niet dat de daling van Miro1 de verbeteringen bij mensen veroorzaakte. De bevindingen suggereren volgens de onderzoekers wel dat vermindering van het eiwit een van de manieren kan zijn waarop beweging de reactie op insuline verbetert.
Een behandeling gericht op Miro1 vergt verder onderzoek
Kirwan ziet het eiwit als een mogelijk doelwit voor toekomstige therapieën die beweging zouden kunnen aanvullen. Hij voerde het onderzoek uit bij Pennington Biomedical en zet deze onderzoekslijn inmiddels voort aan het Harold Hamm Diabetes Center van de University of Oklahoma.
Voor een toepassing bij patiënten blijft een belangrijke vraag open: kan het rechtstreeks beïnvloeden van Miro1 veilig en effectief gebeuren? Het aangetoonde herstel van de insulinereactie beperkt zich vooralsnog tot preklinische modellen.































