Liefhebbers van curieuze filmproducties hebben er een absolute klassieker bij. De film Champagne and Bullets, die ook werd uitgebracht onder de titels GetEven en Road to Revenge, verwerft een iconische status binnen de wereld van de ‘outsider cinema’. Het project is vrijwel volledig het werk van één man: John De Hart. Hij schreef het script, verzorgde de regie en vertolkte zelf de hoofdrol van ex-agent Rick Bode. De film wordt door critici en fans vergeleken met legendarische misbaksels uit de filmgeschiedenis zoals The Room en het werk van Neil Breen.
- John De Hart schreef, regisseerde en speelde de hoofdrol in de cultfilm Champagne and Bullets.
- Het verhaal volgt twee geschorste agenten, satanische sekten en een reeks bizarre wendingen.
- Ruim twaalf van de negentig minuten speelduur worden ingenomen door opmerkelijke intieme scènes op eigen muziek.
Een bizar verhaal vol ontsporingen en sekten
Het plot van de film laat zich moeilijk vergelijken met reguliere Hollywood-producties. Binnen vijf minuten na de opening verliezen hoofdpersoon Rick Bode en zijn partner Huck Finney hun politie-insigne. Dit vormt de start van een snelle mentale aftakeling van Finney, die tegelijkertijd in een echtscheiding is verwikkeld. In een reeks vreemde scènes schiet hij door zijn eigen rekeningen heen, drinkt hij bleekmiddel om uit de gevangenis te komen en lijkt hij uiteindelijk een eigen sekte te stichten.
Met een totale speelduur van negentig minuten bestaat ruim twaalf minuten uit opvallend lange intieme scènes op de eigen muziek van hoofdrolspeler John De Hart.
Aan de andere kant van de verhaallijn verschijnt Bode’s ex-vriendin Cindy, gespeeld door Pamela Bryant. Zij is op de vlucht voor een satanische sekte die een menselijke baby zou hebben geofferd. Hoewel de film wordt gepresenteerd als een actieproductie, zijn gevechten schaars en gechoreografeerd met het niveau van een stuntvoorstelling in een attractiepark. In plaats daarvan ligt de nadruk op muzikale optredens van De Hart zelf en langgerekte intieme scènes. Een specifieke scène in een jacuzzi zou destijds zelfs hebben geleid tot een breuk tussen De Hart en zijn toenmalige partner.
Het fenomeen van de ‘outsider cinema’
De status van Champagne and Bullets past binnen een breder cultureel fenomeen waarin films met grote productionele tekortkomingen juist een enorme schare fans aan zich binden. In de filmwereld staat dit bekend als ‘outsider cinema’ of de categorie ‘zo slecht dat het goed is’. Waar reguliere B-films vaak simpelweg vervelend zijn om naar te kijken, kenmerken deze cultproducties zich door een tomeloze ambitie van een individuele maker die niet gehinderd wordt door filmtechnische vaardigheden of zelfreflectie.
Films waarin passie en ambitie groter zijn dan het budget of de vakbekwaamheid groeien regelmatig uit tot ongekende cultfenomenen.
Net als bij The Room van Tommy Wiseau zorgt het gebrek aan professionele filtering voor fascinerende, onnatuurlijke dialogen en bizarre scènes. Zo bevat de film een vroeg optreden waarin De Hart een countrynummer zingt terwijl hij – naar verluidt vanwege rugklachten – stijf en verdoven met pijnstillers voor de camera staat. Voor liefhebbers van het genre is de film inmiddels te bekijken via diverse streamingplatforms zoals Amazon Prime, Tubi en Hoopla.
Houd jij van films die ‘zo slecht zijn dat ze weer goed worden’? Deel jouw favoriete cultklassieker in de reacties!
